Pływactwo

kraulObecnie możemy wyróżnić wiele różnorodnych styli pływackich, które to powszechnie wykorzystujemy udając się na basen. Jednym z takich stylów jest, więc pływanie kraulem, który to często zwany jest także, jako styl grzbietowy. Te dwa style pływackie charakteryzują się tym, ze najczęściej są stosowane i zalecane przez lekarzy przy dolegliwościach odcinka lędźwiowego. Jeśli mówimy os tylu grzbietowym musimy zwrócić uwagę na fakt, ze doskonale rozciąga jego dolny odcinek. Dodatkowo styl ten także rozluźnia napięte po całym dniu mięśnie szyi, co sprawia, ze znacznie lepiej i bardziej komfortowo się czujemy. Oprócz tego zaletą tego stylu jest także to ze w doskonały sposób rozwija mięśnie wzdłuż kręgosłupa. Podczas pływania tym stylem wykonywane są ruchy rotacyjne, które to znakomicie uaktywniają stawy międzykręgowe. Nieco inne zalety i walory posiada styl klasyczny. Styl ten znany jest nam także, jako żabka kryta. Bardzo podobnym do niego jest też styl, podczas którego pływamy na grzbiecie. Jeżeli mamy problem ze skoliozą kręgosłupa, wówczas to na pewno lekarz zaleci nam pływanie żabką. Dzieje się tak, dlatego, że podczas tego stylu wykonujemy harmonijne ruchy symetrycznie. To sprawia, ze szybko i skutecznie wzmacniają się mięśnie ramion, pleców a także pośladków. Taki styl bardzo często zalecany jest także przy chorobach, jakimi są zwyrodnienia, nawet te dużego stopnia, stawów biodrowych, kolanowych a także dyskopatii. Najczęściej lekarz zaleci nam pływanie wówczas, kiedy odczuwamy ból kręgosłupa, ból stawów zmagamy się z osteoporozą, wada serca, nadwaga jesteśmy w ciąży, albo też często odczuwamy stres. Pływanie jest znakomitym sportem, który działa na nas nie tylko pod względem fizycznym, ale także i psychicznym. Dzieje się tak, dlatego, ze pływając relaksujemy się a tym samym cieszymy doskonałą kondycją psychiczną. Podczas pływania poprawia się nasze samopoczucie.

Kraul

Kraul jest najszybszym z czterech podstawowych stylów w pływaniu i jako jedyny nie został dokładnie zdefiniowany przez FINA. Zawodnicy stosują jego rozmaite mutacje w ramach stylu wolnego, brak definicji pozwala dostosować go do indywidualnych predyspozycji zawodnika.

Kraul polega na wykonywaniu nogami ruchu nożycowego, przy równoczesnym, naprzemiennostronnym wyrzucaniu zgiętych rąk ponad wodę. Ruch polega na wyciągnięciu na zmianę ręki przed siebie i podciągnięcie jej z powrotem pod wodą. Szybkość tego stylu zależy głównie od pracy rąk, płynący znajduje się w pozycji brzuchem do dna, oddycha przez częściowe wystawienie głowy nad wodę wzdłuż jednej z rąk.

Współczesny kraul wywodzi się z dwóch źródeł, jednym z nich jest sposób w jaki pływali Indianie Ameryki Południowej w chwili zetknięcia się z pierwszymi konkwistadorami oraz stosowanego przez setki lat przez plemiona ludożerców na Wyspach Salomona.

W Europie zaprezentowano go publicznie w 1844 r., kiedy na zawodach pływackich w Londynie zawodnicy z Ameryki Północnej pokonali płynących żabką Brytyjczyków, niestety po tym wydarzeniu kraul został zakazany w Europie na wiele lat.

Pierwszą oficjalną odmianę kraula opracował w latach 1870-1890 John Arthur Trudgen, badający kulturę Indian Ameryki Południowej i opisujący styl, jakim pływali. Popełnił błąd podczas opisywania pracy nóg – u niego zbliżona do żabki, stąd ten styl nazwano Trudgenem. Stał się popularny w Europie pod koniec XIX w. i w zawodach w stylu wolnym zaczął powoli wypierać żabkę.

Dopiero trener pływacki z Australii Richard Cavill, obserwując tubylców na Wyspach Salomona dopracował styl. Pływając w masce płetwonurka dokładnie przestudiował prace nóg. Zawodnicy szkoleni przez niego zaczęli wygrywać liczne zawody, a styl został nazwany kraulem (crawlem) australijskim. Nożycowy ruch nóg zastąpiono w nim pojedynczymi kopnięciami nóg mocno ugiętych w kolanach. Na igrzyskach Olimpijskich w 1904 r. Węgier Zoltan Halmay był tym stylem pierwszy na dystansie 100 m.

W 1912 r. płynący w barwach USA Hawajczyk Paoa Duke Kahanamoku zademonstrował nową odmianę kraula, zwiększając częstotliwość i zmniejszając zakres ruchu nóg, uderzając nimi płynnie a wdech biorąc przez skręt głowy w bok. Dalsze udoskonalenie wprowadził trener z USA, Bill Bachrach, styl przez niego wypracowany panował do 1960 r.